visie

We zijn het noorden kwijt.

Modern is inmiddels 100 jaar oud en alles is hedendaags.
Architectuur zullen we vanaf nu per gebouw moeten heruitvinden. Voor overkoepelende verhalen is geen plaats en dus sluimert er ironie in onze visieteksten.

De focus verschuift naar de context om betekenis te genereren. De context is het geheel aan ruimtelijke, fysieke en mentale gebeurtenissen omtrent een opdracht. De context is niet enkel de vooraf gekende aanleidingen, ook toevallige en banale omstandigheden tijdens het proces kunnen betekenis geven aan het gebouw. Elk proces kent z’n eigen dialectiek waarin niet alle contradicties en complexiteiten worden opgelost. Ze stollen tot een vernuftig geheel en geven het gebouw een unieke toon.

Authentiek zijn, kan niet meer in termen van originaliteit gedefinieerd worden. Een gebouw verdient de status van authenticiteit door telkens op een andere manier typologieën en reminiscenties te hercombineren in een buitengewoon geheel. Nieuw zijn is op een specifieke manier oud zijn.

We bouwen onaangepaste gebouwen, waarin het plan niet enkel het antwoord is op de eisen van de gebruiker, maar de aanzet tot (oneigenlijk) gebruik. Open en eigenzinnige gebouwen, waarin het samenleven wordt gestimuleerd.

Onze gebouwen bepalen ook de ruimte erbuiten en ertussen. Ze snijden openbare ruimte weg en creëren private en collectieve plekken. De status en overgang van de grenzen van die plekken, appelleert aan de maatschappelijke relevantie van het vak architectuur.